← Alle artikels

Bluetick coonhound kopen in België: prijs, papieren en waar op letten

13 min leestijd

Delen:
Volwassen bluetick coonhound met de donkerblauw gespikkelde vacht en tanaftekening boven de ogen

Een koopwijzer begint normaal bij de prijs. Bij dit ras kan dat niet, want op 22 november 2026 stond er op de grootste Belgische zoekertjessite geen enkele te koop — en dat is niet eens het lastigste. Het lastigste staat op papier. De Fédération Cynologique Internationale, de federatie waar de Belgische Koninklijke Maatschappij Sint-Hubertus deel van uitmaakt, kent dit ras niet. De vereniging die het ras in 1946 als apart ras is gaan registreren en die vandaag de wedstrijden organiseert waar de honden op geselecteerd worden, levert net de stambomen die de Nederlandse kennelclub bij naam weigert. Wij lazen drie rasstandaarden, het wedstrijdreglement van de sport, de volledige lijst van FCI-groep 6 en het enige genetische dossier dat dit ras heeft, en wij maten zelf wat er in België te koop stond. Dit is wat daaruit kwam, inclusief de meting die wij hebben weggegooid omdat ze haar eigen controletest niet doorstond.

Wat je hier koopt, is in de eerste plaats een papierenvraag

Wij zochten op 22 november 2026 op de grootste Belgische zoekertjessite naar deze hond. Op de zoekterm met de volledige rasnaam gaf de site nul resultaten, letterlijk: “Helaas hebben we geen resultaten gevonden”. Op het losse woord coonhound kwamen er vier treffers binnen, en geen daarvan was een hond: twee halsbanden voor teruggevonden huisdieren, één boek en één beeldje van een jachthond waarbij het ras in de beschrijving genoemd wordt.

Die nul betekent alleen iets als het meetinstrument werkt. Daarom draaiden wij dezelfde zoekopdracht op de beagle, een ras waarvan er in België aantoonbaar weet dat er in België pups van te koop zijn. Die gaf 214 resultaten, met advertenties uit Merksplas, Oostkamp, Minderhout, Putte, Diest en Alveringem, met vraagprijzen van 800 tot 1.350 euro. Het instrument werkt dus, en de nul is een gemeten nul.

Daarmee verschuift de hele koopvraag. Er is geen Belgische prijsvork te geven, want er is geen Belgische markt om er een uit af te leiden. Wie je wél een prijsvork voorschotelt, baseert zich op iets anders dan op het Belgische aanbod. En zodra je over de grens of over de oceaan gaat kijken, wordt de vraag niet meer wat de hond kost maar welke papieren er meekomen en wat die papieren hier waard zijn. Dat is de rest van dit artikel.

Eén coonhound staat in de FCI-nomenclatuur, en het is deze niet

FCI-groep 6 is de groep van de lopende honden, de speurhonden en de verwante rassen, verdeeld over drie secties. Wij lazen de volledige lijst van die groep. Precies één ras daarin draagt het woord coonhound in zijn naam: de black and tan coonhound, standaardnummer 300, land van herkomst de Verenigde Staten, bij de grote lopende honden. Die werd op 10 juli 1945 definitief erkend en is volgens zijn eigen fiche niet aan een werkproef onderworpen.

De bluetick coonhound staat er niet bij. De redbone coonhound, de treeing walker coonhound, de American English coonhound en de plott evenmin. Wij controleerden daarnaast de lijst van voorlopig erkende rassen, waar wel vier andere rassen uit groep 6 op staan — onder meer de sabueso fino colombiano, nummer 376, voorlopig erkend op 11 februari 2026. Geen enkele coonhound staat op die wachtlijst.

Dat is een bevestigde afwezigheid en geen vermoeden, al geldt ze alleen voor wat wij nakeken: de lijst van groep 6 en de lijst van voorlopig erkende rassen. De negen andere FCI-groepen en de alfabetische zoekindex hebben wij niet doorlopen, en voor een coonhound ligt een andere groep ook niet voor de hand.

Het mooiste bewijs staat trouwens in het rasdocument zelf. De versie van de Amerikaanse standaard die de Zuid-Afrikaanse kennelunie herdrukt, zet het er met zoveel woorden bij: “There is no FCI standard for this breed.” Het ras zegt het over zichzelf.

Wat geen FCI-nummer betekent zodra je een stamboom wil

Een stamboom is geen eigendomsbewijs en geen gezondheidsgarantie; het is een afstammingsbewijs dat door een erkende organisatie is uitgegeven. De vraag is dus wie erkent wie. In België is de Koninklijke Maatschappij Sint-Hubertus het FCI-lid. Wij hebben haar eigen website niet kunnen lezen — drie adressen op srsh.be gaven alle drie dezelfde fout, waarbij het bestand dat bepaalt of een pagina opgehaald mag worden onbereikbaar bleef. Daarom doen wij in dit artikel geen enkele uitspraak over wat het Belgische reglement precies bepaalt. Wat wij daarover niet konden lezen, schrijven wij ook niet op.

Wat wél officieel gepubliceerd staat, is de regeling van de Nederlandse tegenhanger, de Raad van Beheer. Die is om twee redenen bruikbaar: ze is van een FCI-lid zoals de KMSH er een is, en ze is expliciet waar de meeste kennelclubs vaag blijven.

Voor inschrijving van een buitenlandse hond in het Nederlandse stamboek vraagt die organisatie “een goed leesbare kopie van de originele FCI-erkende stamboom”, en het origineel moet in je bezit zijn vóór je de aanvraag doet. Daar hoort één zin bij die alles beslist, en die staat er met een uitroepteken achter: “Een afstammingsbewijs dat is afgegeven door een organisatie die niet erkend is door de FCI accepteren wij niet!” Welke organisaties dat dan zijn, staat eronder — en daar wordt het voor dit ras pijnlijk.

De club die de sport bestiert, levert net de papieren die geweigerd worden

Op die lijst van niet-aanvaarde afstammingsbewijzen staan onder meer de Union Cynologique Internationale en de verenigingen die daarbij aangesloten zijn, het Belgisch Verbond voor Kynofielen, European Club Canine, de Europäische Hundesport Union, de European Kennel Club, ARFE — en, bij naam, “UKC United Kennel Club”. De lijst wordt ingeleid met “Dit geldt onder andere voor”, dus hij is niet uitputtend.

De United Kennel Club is precies de organisatie waar dit ras vandaan komt. Zij is het die blueticks eerst als English registreerde en ze in 1946, op vraag van de liefhebbers, als apart ras is gaan inschrijven. Zij schrijft de rasstandaard. En haar wedstrijdreglement laat geen ruimte: “Only United Kennel Club registered Coonhounds may enter UKC Licensed Coonhound events.” Wie met zijn hond de sport in wil waarvoor dit ras bestaat, heeft dus UKC-papieren nodig.

Dezelfde papieren worden aan deze kant van de oceaan bij naam geweigerd. De American Kennel Club staat niet op die weigerlijst: voor een Amerikaanse hond vraagt de Nederlandse organisatie een AKC-stamboom met het chipnummer erop, samen met een Certified Pedigree en een Registration Certificate of een Certified Export Pedigree.

Zet dat naast elkaar en je houdt een scheve situatie over. De papieren waarmee je hier iets kan beginnen, komen van de vereniging die de sport niet organiseert; de papieren van de vereniging die de sport wél organiseert, worden hier bij naam niet aanvaard.

Nederland heeft er een geschreven weg voor, en twaalf rassen staan erop

Er bestaat wel degelijk een uitgeschreven route voor een ras dat de FCI niet erkent, en opnieuw is het de Nederlandse organisatie die hem publiceert. Rassen die “wel door nationale kennelclubs zijn erkend, maar niet door de FCI” kunnen nationaal erkend worden en komen dan in het voorlopig register van de Nederlandse stamboekhouding terecht.

Er zijn twee ingangen. Heeft de hond een originele nationaal erkende stamboom, dan verloopt het via invoer, met een goed leesbare kopie van dat origineel en een stempel bij de keuring; zonder chip mag de hond trouwens helemaal niet ingevoerd worden. Heeft de hond zo een stamboom niet, dan kan hij aangekeurd worden: “De hond dient aangekeurd te worden door twee allround en/of groepskeurmeesters”, waarbij onder meer naar gedrag en gezondheid gekeken wordt. Een aantal generaties wordt nergens geëist en een minimumleeftijd staat er niet bij.

Honden in dat voorlopig register krijgen “dezelfde mogelijkheden” als honden in het hoofdstamboek, met één uitzondering die er voor dit verhaal toe doet: ze kunnen op tentoonstellingen wel het CAC halen en nooit het CACIB, uitdrukkelijk omdat deze rassen de FCI-erkenning nog niet hebben.

De organisatie noemt twaalf rassen die zo erkend zijn of in behandeling: alano español, American hairless terrier, barbado da terceira, biewer terrier, bolonka zwetna, Franse krulhaar meerkleurig, polski spaniel mysliwski, toy fox terrier, chongqing dog, chuandong hound, vostochno evropeyskaya ovcharka en mali medimurski pas. De bluetick coonhound staat niet tussen die twaalf.

De tegenspraak tussen twee pagina’s van dezelfde organisatie

Hier wringt iets dat wij niet kunnen oplossen en dus eerlijk melden. De ene pagina, die over nationaal erkende rassen, vraagt een “originele nationaal erkende stamboom” en aanvaardt rassen die erkend zijn door “een FCI erkende kennelclub, contractpartner of associatiepartner”. De andere pagina, die over invoer, vraagt een “originele FCI-erkende stamboom” en weigert elke organisatie die niet door de FCI erkend is, met de UKC bij naam.

Welke van de twee op een Amerikaanse coonhound slaat, zegt geen van beide pagina’s. Dat is geen spitsvondigheid: het is precies het punt waar jouw aankoop op vastloopt of niet. Hangt je hond onder de ene regel, dan bestaat er een weg naar een voorlopig register; onder de andere houdt het op bij de weigering.

Daar komt bij dat het over de Amerikaanse status zelf niet helemaal duidelijk is. De ledenpagina van de FCI noemt alleen landen en geen organisaties, en de Verenigde Staten komen daar in geen van de drie lijsten voor. Tegelijk staat de AKC niet op de weigerlijst en vraagt de Nederlandse organisatie wél uitdrukkelijk AKC-papieren voor Amerikaanse honden. Wij geven die spanning door zoals wij ze aantroffen, in plaats van er een conclusie uit te persen die de bronnen niet dragen.

Voor jou als koper betekent het één ding: dit is geen vraag die je achteraf stelt.

Zo hebben wij het aanbod gemeten, en zo zakte één meting

Wij gebruiken standaard twee kanalen om Belgisch pupaanbod te meten: het nestjesplatform en de grote zoekertjessite. Het nestjesplatform gaf op dit ras “Geen resultaten.” en ook nul fokkers. Dat ziet eruit als een vondst, en dat is precies waarom wij het niet publiceren.

Wij draaien namelijk altijd een positieve controletest: dezelfde zoekopdracht op een ras waarvan vaststaat dat er aanbod is. Op de border collie gaf dat platform “24 nestje(s) en 51 Border Collie puppies beschikbaar”, dus daar werkte het. Maar op de beagle gaf hetzelfde platform eveneens “Geen resultaten.” in zijn pupsectie — terwijl de zoekertjessite op datzelfde moment zeven Belgische beagleadvertenties toonde, waarvan vier met een vraagprijs.

Een filter dat op de beagle nul teruggeeft, is geen filter waar je een nul uit mag publiceren. Wij kunnen van buitenaf niet zien of er een ras ontbreekt in de zoeksleutel of dat de pupsectie zelf hapert, en dat hoeven wij ook niet te weten om te besluiten dat deze meting onbruikbaar is. Ze gaat de prullenmand in.

De zoekertjessite slaagde wel voor haar controle, met 214 beagletreffers. Daarom staat de nul van de zoekertjessite er wel, en die van het nestjesplatform niet. Wij schrijven dit op omdat “nul nestjes in België” een kop is die makkelijk te schrijven en moeilijk te controleren is, en omdat wij er zelf bijna ingetuind zijn.

Vier coonhounds in de rassenlijst van het platform, en deze niet

Uit diezelfde mislukte meting kwam wel iets bruikbaars, want het is een ander soort feit. Een zoekresultaat kan haperen; een rassenlijst hapert niet, die is ingetypt.

De rassenlijst van dat nestjesplatform bevat de black and tan coonhound, de English coonhound, de redbone coonhound en de treeing walker coonhound. Een ingang voor de bluetick coonhound staat er niet in. Vier zusterrassen wel, dit ras niet.

Dat heeft een praktisch gevolg dat verder gaat dan een ontbrekend vinkje. Een verkoper die op dat platform een nestje wil plaatsen, kan het ras niet aanduiden. Hij moet dus kiezen: een ander coonhoundras aanvinken, een verzamelcategorie nemen, of de hond als kruising zetten. Alle drie die keuzes maken de advertentie onvindbaar voor wie op de juiste naam zoekt, en de derde zet er een etiket op dat de verkoper in zijn eigen tekst vaak weer tegenspreekt.

Let daar dus op zodra er ooit wel aanbod opduikt. Wat het platform zelf invult en wat de verkoper typt, zijn twee verschillende dingen, en bij zeldzame rassen lopen ze geregeld uiteen. Het nummer dat zo een platform in zijn voettekst zet, is trouwens zijn eigen erkenningsnummer als website en niet het erkenningsnummer van een kweker — verwar die twee nooit.

Drie standaarden voor één ras, en hoe oud ze zijn

Omdat er geen FCI-standaard is, zijn er meerdere. Wij lazen er drie, en hun data zeggen al iets.

De Amerikaanse rasvereniging die het ras maakte, publiceert de hare als “Official UKC Breed Standard”, met een copyright uit 1986 en de vermelding “Revised January 1, 2016”, ingedeeld bij de Scenthound Group. De standaard van de andere grote Amerikaanse club, zoals de Zuid-Afrikaanse kennelunie hem herdrukt, draagt als datum “Most recent changes to this Standard have an effective date of 31/03/2016”. De Australische kennelorganisatie meldt “Standard adopted in Australia May 1994”, laatst bijgewerkt op 24 maart 2017.

Bij die laatste valt vooral op wat er níét staat. De velden voor geschiedenis en temperament zijn leeg, en het veld voor opmerkingen ook. Een officiële raspagina van een nationale kennelclub die het karakter van het ras niet beschrijft, is op zich informatief: ze neemt een standaard over zonder er iets aan toe te voegen.

Dat is meteen het patroon van alle drie. De Australische en de tweede Amerikaanse tekst lopen woordelijk grotendeels gelijk — zelfde oogbeschrijving, zelfde oren, zelfde kopmaten, zelfde borstomvang. De oudste van de drie is de Australische uit 1994, de twee andere zijn van begin 2016. Je koopt dus geen hond met één rasbeschrijving maar met drie, en ze zijn het op de hoofdzaken eens.

De maten kloppen, de sanctie niet

Op de cijfers zijn de drie documenten het opvallend eens. Reuen meten aan de schoft 22 tot 27 duim, teven 21 tot 25 duim; de Amerikaanse herdruk zet dat in centimeter als 56 tot 68,5 en 53 tot 63,5. De koplengte van achterhoofd tot neuspunt is 9 tot 10 duim bij reuen en 8 tot 9 bij teven, de borstomvang 26 tot 34 duim bij reuen en 23 tot 30 bij teven, en de diepte van de voorsnuit 3 tot 4,5 duim. Alle drie noemen de verhouding vierkant of iets langer dan hoog.

Bij het gewicht wijkt alleen de verpakking af. De oorspronkelijke standaard spreekt van een ideaalgewicht van 55 tot 80 pond voor reuen en 45 tot 65 pond voor teven; de Australische tekst geeft exact dezelfde getallen zonder het woord ideaal; de Amerikaanse herdruk zet er 25 tot 36 kilo en 20,5 tot 29,5 kilo. Dat zijn dezelfde honden, anders opgeschreven.

Het echte verschil zit in wat er gebeurt met een hond buiten de maat. De oorspronkelijke standaard zet dat onder ELIMINATING FAULTS, met de uitleg dat zo een hond niet voor een plaats in aanmerking komt én niet aan de vereniging gemeld wordt. De twee andere zetten precies dezelfde centimeters onder DISQUALIFICATIONS. Hetzelfde getal, een ander gewicht in het reglement.

Alle drie maken wel dezelfde uitzondering: in de puppyklasse wordt een hond niet afgestraft omdat hij nog te klein is. Vraag een fokker dus niet of zijn honden “binnen de standaard” vallen, maar binnen wélke.

Diskwalificerend in het ene land, niet vermeld in het andere

De foutenlijsten lopen verder uiteen dan de maatlijsten, en dat raakt dingen waar een koper wel degelijk iets aan heeft.

De oorspronkelijke Amerikaanse standaard diskwalificeert eenzijdige of dubbele cryptorchidie, “Viciousness or extreme shyness”, albinisme, een onder- of bovenvoorbeet, doofheid, blindheid en elke kleur buiten de beschrijving. De herdruk van de andere Amerikaanse club diskwalificeert “Aggressive or overly shy” en daarnaast “Any dog clearly showing physical or behavioural abnormalities”, plus maat, kleur, gebit en albinisme.

De Australische lijst is korter en bevat alleen het gebit, de kleur met albinisme, en de maat. Doofheid, blindheid, cryptorchidie en karakter staan er niet in — niet als diskwalificatie, en ook niet als ernstige fout.

Een dove bluetick coonhound wordt in de Amerikaanse ring dus uitgesloten en komt in de Australische foutenlijst niet voor. Dat is geen uitspraak over hoe vaak doofheid bij dit ras voorkomt, want daarover vonden wij niets; het is een uitspraak over de drie documenten die wij naast elkaar legden.

Daar hoort nog een verschil bij dat niets met gezondheid te maken heeft maar wel iets zegt over hoe los deze teksten van elkaar leven. Geen van de drie kent de niveaus “Serious Faults” of “Very Serious Faults” die veel andere rasstandaarden wél hebben. Er is één algemene zin over afwijkingen, en dan meteen de zwaarste categorie.

De woorden die in geen van de drie standaarden staan

Wij draaiden over de drie Engelstalige documenten dezelfde woordtelling, met een vaste lijst, en vroegen per woord uitdrukkelijk of het aanwezig of afwezig was. Een bevestigde afwezigheid telt daarbij even zwaar als een treffer.

In alle drie afwezig: field, treeing, bay, roan en dysplasia. In alle drie aanwezig: bawl, chop, voice, trail, tree, health, ear, eye en fault. Het woord bench staat alleen in de oorspronkelijke standaard, die uitdrukkelijk zegt dat ze dient “to act as a guide for the Judges at Bench Shows”. De uitdrukking nite hunt staat eveneens alleen daar. Het woord nocturnal komt dan weer alleen in de Amerikaanse herdruk voor, in “speedy and compact nocturnal hunters”.

Die afwezigheden dragen de taal van de brontekst, en dat hoort erbij: wij keken na of de Engelse woorden in de Engelse documenten staan, niet of er Nederlandse equivalenten ontbreken.

Twee ervan zijn het vermelden waard. Dat roan ontbreekt, is logisch — het gaat hier om spikkeling en niet om schimmel — maar het is wel het woord waaronder de erfelijkheid van dit soort vachten in de databanken terechtgekomen is, en daar komen wij verderop op terug. En dat dysplasia in geen van de drie staat, is het eerste teken van iets wat in dit hele dossier terugkeert: over de gezondheid van dit ras is bijna niets opgeschreven, ook niet in de documenten van de organisaties die het ras beheren.

Het woord treeing staat er niet, terwijl het zusterras zo heet

De afwezigheid die ons het meest verbaasde, is treeing. Een coonhound is gefokt om wild tot in een boom te drijven en daar blijft melden tot de jager er is. De vereniging die dit ras beheert, erkent zeven coonhoundrassen, en één daarvan heet letterlijk de treeing walker coonhound. Toch komt het woord in geen van de drie standaarden van dit ras voor.

Wat er wél staat, is het geluid. De oorspronkelijke standaard beschrijft een hond die werkt “with a bawl, squall, chop or bugle voice when striking and trailing” en vraagt daarna “a distinct changeover on tree of bawling, chopping, or combination of both”. De twee andere documenten vragen “a medium bawl or bugle voice when striking and trailing” en “a steady coarse chop at the tree”.

Het woord tree staat er dus wel in, maar als plaats en niet als handeling. De standaard beschrijft hoe de hond klinkt wanneer hij bij de boom staat, niet hoe goed hij er wild in krijgt.

Dat is op zich verdedigbaar. Een keurmeester in een ring kan een stem beoordelen en kan geen wasbeer in een boom jagen. Maar het gevolg is wel dat de eigenschap waarvoor dit ras bestaat, niet in het document staat waartegen de honden in de ring gelegd worden. Wie op werkaanleg koopt, heeft aan die drie documenten dus niets, en moet naar de wedstrijduitslagen kijken.

Gezondheidsonderzoek in de drie standaarden: een bevestigde nul

Geen van de drie standaarden noemt één enkel gezondheidsonderzoek. Geen heupen, geen ellebogen, geen ogen, geen DNA-test, geen minimumleeftijd voor een foto, geen geldigheidstermijn. Dat is geen leemte die wij vermoeden; het is per document nagekeken.

Wat er in de plaats staat, is algemene taal. Twee van de drie waarschuwen tegen alles wat “detrimental to the health, welfare ... and soundness of this breed” is. De Amerikaanse herdruk zet er de slotzin bij die je bij veel Europese standaarden terugvindt: “Only functionally and clinically healthy dogs, with breed typical conformation should be used for breeding.” Dat is een algemene fokeis en geen onderzoek.

Het woord hip komt in alle drie voor, en telkens als anatomie: de heupen zijn sterk en goed gespierd. Het woord dysplasia komt, zoals gezegd, in geen van de drie voor.

Zet dat naast wat wij bij andere rassen in deze reeks konden opschrijven. Bij de berner sennenhond konden wij de fokreglementen van drie landen naast elkaar leggen en op elk vergeleken punt een ander getal tonen. Hier valt er niets naast elkaar te leggen, want er is niets. Dat is op zich de belangrijkste gezondheidsinformatie over dit ras die wij je kunnen geven: er bestaat geen lat, dus er is ook geen lat waaraan je een fokker kan afmeten.

Het reglement van de sport noemt dysplasie geen enkele keer

Als de standaard geen gezondheidseisen stelt, blijft de sport over, want die bepaalt bij dit ras wat een goede hond is. Het reglement daarvan is openbaar: het officiële coonhoundreglement, van kracht sinds 1 januari 2023, in de versie die wij konden uitlezen goed voor 112.937 tekens.

Wij draaiden er dezelfde woordtelling over. Afwezig in die tekst: dysplasia, veterinary, temperament, aggression, humane en treatment. De enige keer dat er in die tekst een dierenarts in voorkomt, gaat het over dopingcontrole: een club mag bloedonderzoek door een erkende dierenarts eisen, en wie een hond middelen zonder voorschrift toedient wordt “barred indefinitely”.

Er staan wel degelijk regels in die over het dier gaan. Een hond wordt gediskwalificeerd als vastgesteld wordt dat hij doof of blind is. Loopse teven worden niet getoond. Gesteriliseerde en gecastreerde honden mogen aan alle wedstrijden meedoen.

En er zit een aardige tegenspraak in. De ene bepaling zegt dat de keurmeester om gezondheidsredenen de bek van de hond niet zal openen; bij de taken van diezelfde keurmeester staat dat hij de voorsteller het gebit moet laten tonen. Dat is geen schandaal, het is gewoon een reglement dat op twee momenten geschreven is.

Eén voorbehoud: de nachtjachtregels vanaf regel 2(b) zaten niet in de tekst die wij binnenkregen, dus over die pagina’s doen wij geen uitspraak.

Wat de nachtwedstrijd scoort, en wat wij er niet van konden lezen

De puntentelling die wij wél konden lezen, zegt genoeg over waarop geselecteerd wordt. Voor het melden van een spoor geldt letterlijk: “100 points for dog that is declared struck first; 75 points second; 50 points third; 25 points fourth.” De eerste hond die opent, krijgt dus vier keer zoveel als de vierde.

Er zijn ook strafpunten. Een hond die gemeld heeft en waarvan vastgesteld wordt dat hij loos blaft, “shall be minused on strike”. Hoeveel dat is, stond in het deel dat wij niet konden uitlezen, en wij noemen daar dus geen getal bij. Hetzelfde geldt voor de boompunten, de duur van een ronde en het aantal honden per ronde: niet gelezen, dus geen cijfer.

De titels geven de schaal aan. Nite Champion vraagt vijf rondewinsten op erkende nachtjachten, Grand Nite Champion acht rondes in de kampioenenafdeling. In de ring levert een klaswinst 5 punten op, beste van het ras 10 en beste van de show 15, en een showkampioen heeft minstens 100 geregistreerde punten en één winst nodig.

Eén regel bepaalt wie er überhaupt binnen mag: “Only United Kennel Club registered Coonhounds may enter UKC Licensed Coonhound events.” Daarmee is de cirkel rond. De sport selecteert op snelheid naar de eerste melding, de sport staat alleen open voor honden met papieren van één bepaalde vereniging, en dat zijn net de papieren die hier geweigerd worden.

Het enige genetische dossier dat dit ras heeft

Voor de erfelijke aandoeningen gebruiken wij de internationale databank die per ras bijhoudt wat er beschreven is. Op dit ras gezocht geeft die databank: “1 phene record found”. Eén.

Dat ene dossier is de ziekte van Krabbe, ook globoïde-cel-leukodystrofie genoemd: een lysosomale stapelingsziekte, autosomaal recessief, gen GALC, voor het eerst gemeld in 1996, dossier laatst gewijzigd op 19 augustus 2023. Ter vergelijking: bij de berner sennenhond noemen negen dossierkoppen het ras.

Wat de ziekte doet, staat er duidelijk bij. Het enzym galactosylceramidase werkt niet goed, afbraakproducten van myeline stapelen zich op, en de hond gaat van trillingen en zwakte in de achterhand via coördinatieverlies naar verlamming. De afbraak begint in het ruggenmerg, de perifere zenuwen en de achterhersenen.

Het bijzondere zit in de bron. In de hele literatuurlijst van dat dossier is er precies één titel die dit ras noemt, en die is van 1974: Boysen, Tryphonas en Harries, “Globoid cell leukodystrophy in the Bluetick Hound dog. I. Clinical manifestations”. Het ras heet daar Bluetick Hound en niet Bluetick Coonhound, de verwijzing draagt in die lijst geen PubMed-nummer, en het Romeinse cijfer verraadt dat er een tweede deel bestaat. Meer dan dat staat er over dit ras niet in die lijst.

De DNA-test bestaat wel, maar voor twee andere rassen

Een dossier in die databank heeft een kop met rassen en daaronder een tabel met varianten, en elke variant heeft zijn eigen rassenlijst. Dat zijn twee verschillende lijsten, en bij dit ras lopen ze uit elkaar.

In de kop van het Krabbe-dossier staat de bluetick coonhound wel degelijk, tussen elf rassen. In de variantentabel staan drie varianten, en in geen van de drie rassenlijsten komt hij voor. De eerste variant is een puntmutatie in GALC, c.473A>C, eiwitnotatie p.(Y158S), referentie CanFam3.1, chromosoom 8, uit 1996, PubMed 8661004, met pathogeniteitsklasse “LP/P” — en die staat op naam van de cairnterriër en de west highland white terrier. De tweede is een grote insertie uit 2006, PubMed 16490723, bij de Ierse setter. De derde is c.149C>T, p.(A50V), uit 2023, PubMed 37593836, gevonden in één kruisingsfamilie, en de databank tekent daarbij aan dat ze bij een screening van 278 honden uit vijf rassen niet teruggevonden werd.

Over de enige test die er is, schrijft de databank dat hij “is being used within both breeds” — die twee terriërs dus. En boven elke variantentabel staat de waarschuwing dat opname in die tabel niet automatisch betekent dat een variant voor DNA-onderzoek gebruikt moet worden, zeker niet in andere rassen dan waarin hij beschreven is.

Praktisch: een verkoper die “DNA-getest” zegt, heeft daarmee niets gezegd. Vraag de variantcode en vraag in welk ras die gevalideerd is.

Vier tot zes weken: de leeftijd waarop de koper er nog niet is

Nu het detail dat deze hele gezondheidssectie praktisch maakt. De databank zet bij deze ziekte dat de klinische verschijnselen meestal zichtbaar zijn tegen de leeftijd van vier tot zes weken, en schrijft dat toe aan Corado en collega’s uit 2020.

In België mag een pup zijn nest niet verlaten vóór acht weken; dat staat in artikel 28 van het koninklijk besluit van 27 april 2007. Leg die twee naast elkaar en er valt iets ongemakkelijks op. De enige aandoening die bij dit ras beschreven is, laat zich zien terwijl de pups nog bij de fokker zitten. Wie de pup op acht weken ophaalt, is daar dus niet bij geweest; de fokker wel.

Dat draait het gebruikelijke advies om. Je gaat in het nest niet op zoek naar een zieke pup, want die is er tegen de tijd dat jij langskomt niet meer. Je vraagt naar de pups die er niet meer zijn: hoeveel er geboren zijn, hoeveel er leven, en wat er met de rest gebeurd is.

Dat is bovendien een vraag die op papier te beantwoorden is. Een fokker die zijn nest netjes aangeeft, heeft die aantallen gewoon staan, en een fokker die ze niet kan geven, vertelt je daarmee ook iets. Dit is trouwens geen reden om in paniek te slaan: één dossier uit 1974 is geen prevalentiecijfer, en hoe vaak dit bij dit ras werkelijk voorkomt, hebben wij in de bronnen die wij lazen niet gevonden.

Genoemd naar een patroon dat niemand in kaart kreeg

De kleurbepaling staat in alle drie de standaarden vrijwel woordelijk hetzelfde: “Preferred color is a dark blue, thickly mottled body, spotted by various shaped black spots on back, ears and sides”, met daarbij dat een volledig blauw gespikkeld lichaam de voorkeur krijgt boven lichte spikkeling, en dat er in de lichaamsvacht meer blauwe spikkeling dan wit hoort te zijn. Het ras heet naar dat patroon.

Dezelfde databank heeft daar een dossier voor: coat colour, ticked. De kop van dat dossier noemt twee rassen, de Engelse cockerspaniël en de Engelse springerspaniël. Er is helemaal geen variantentabel, en het veld dat aangeeft of de sleutelvariant bekend is, staat op nee. Het woord bluetick komt op die pagina niet voor.

Het buurdossier, over schimmelkleur, is wél in kaart gebracht: een tandemduplicatie in een intron van het gen USH2A op chromosoom 38, allel T^R, uit 2021, PubMed 33539602 en 33755696 — al staat de pathogeniteitsklasse daar nog op “Not currently evaluated”. Ook in dat dossier komt dit ras noch in de kop noch in de variantenlijst voor.

De studie erachter, Kawakami en collega’s in PLoS ONE 16(3):e0248233 van 23 maart 2021, onderzocht 1.281 rashonden uit 27 rassen: 344 gespikkelde, 358 schimmelkleurige en 579 controlehonden. Over spikkeling schrijven de auteurs onomwonden dat het onderzoek “did not reveal strongly associated markers” opleverde; de twee merkers die het dichtst kwamen, waren maar net significant. De auteurs melden er zelf bij dat verschillende van hen werken voor het bedrijf dat de test zal verkopen.

Van de twee patronen die naast elkaar onderzocht zijn, is dit ras dus genoemd naar het patroon dat niet in kaart gebracht raakte.

Wat je dan wél aan een verkoper vraagt

Omdat er geen fokreglement, geen Belgische markt en geen gevalideerde test is, valt een koopchecklist voor dit ras terug op papieren en op tellingen. Dit is wat wij zelf zouden vragen, in deze volgorde.

  • Van welke vereniging komt de stamboom? Staat die organisatie op de lijst van afstammingsbewijzen die hier niet aanvaard worden, dan koop je een hond zonder bruikbare papieren — hoe degelijk het document in eigen land ook is.
  • Is het een origineel exportdocument met het chipnummer van de hond erop, en heb jij dat origineel in handen vóór je betaalt? Een kopie achteraf is geen stamboom.
  • Vraag de KMSH zelf, schriftelijk, wat deze hond met deze papieren in België kan krijgen, en wacht dat antwoord af. Wij konden hun eigen regels niet lezen; jij kan ze gewoon vragen.
  • Hoeveel pups zijn er geboren en hoeveel leven er nog? Dat is bij dit ras de vraag die ertoe doet, want de enige beschreven aandoening speelt vóór de achtste week.
  • Zegt de verkoper “DNA-getest”, vraag dan de variantcode en in welk ras die variant gevalideerd is. In de databank die wij raadpleegden staat voor dit ras geen enkele variant.
  • Komt het dier uit het buitenland, vraag dan wie het transport doet, op welke leeftijd, en met welke invoerdocumenten — en reken de kosten daarvan mee in de prijs, want ze zijn hier een groter deel van de rekening dan de pup zelf.
  • Staat er “stamboom” in een advertentie op een platform dat dit ras niet eens in zijn rassenlijst heeft, vraag dan door. Dat woord kan daar niet vanzelf een FCI-stamboom betekenen.

Vond je dit artikel nuttig? Deel het met andere hondenliefhebbers!

Delen:

Bekijk deze rassen

Lees ook

Veelgestelde vragen

Kan een bluetick coonhound in België een stamboom krijgen?

Dat is precies de vraag die je vóór de aankoop moet stellen, en wij kunnen ze niet voor je beantwoorden. De FCI erkent dit ras niet: in groep 6 staat één coonhound, de black and tan coonhound met standaardnummer 300, en de bluetick staat niet op de lijst van definitief erkende rassen en evenmin op die van de voorlopig erkende. De website van de Koninklijke Maatschappij Sint-Hubertus konden wij niet inlezen, dus over de Belgische regels doen wij geen uitspraak. De Nederlandse kennelclub publiceert wél een route voor rassen zonder FCI-erkenning, via een voorlopig register, maar de twaalf rassen die zij daarvoor opsomt bevatten de bluetick coonhound niet. Vraag het dus schriftelijk aan de KMSH en wacht het antwoord af vóór je betaalt.

Wat kost een bluetick coonhound in België?

Wij kunnen geen Belgische prijs geven, en dat is zelf het antwoord. Op 22 november 2026 gaf de grootste Belgische zoekertjessite nul treffers op de volledige rasnaam en vier treffers op het losse woord coonhound, waarvan geen enkele een hond was: twee halsbanden, een boek en een beeldje. Die meting is betrouwbaar omdat dezelfde site op de controlezoekopdracht beagle 214 resultaten gaf, met Belgische vraagprijzen tussen 800 en 1.350 euro. Een tweede kanaal, een nestjesplatform, gaf ook nul, maar dat cijfer hebben wij weggegooid omdat het platform ook op de beagle nul gaf en zijn controletest dus niet doorstond. Wie je wel een Belgische prijsvork voor dit ras noemt, baseert zich op iets anders dan op Belgisch aanbod.

Is de bluetick coonhound erkend door de FCI?

Nee. Wij lazen de volledige lijst van FCI-groep 6, de groep van de lopende honden en speurhonden. Daarin draagt precies één ras het woord coonhound in zijn naam: de black and tan coonhound, standaardnummer 300, land van herkomst de Verenigde Staten, definitief erkend op 10 juli 1945. De bluetick coonhound, de redbone coonhound, de treeing walker coonhound, de American English coonhound en de plott staan er geen van alle op, ook niet op de lijst van voorlopig erkende rassen. De Amerikaanse rasstandaard zegt het trouwens zelf, in de versie die de Zuid-Afrikaanse kennelunie herdrukt: “There is no FCI standard for this breed.”

Welke gezondheidstests moet ik aan een fokker vragen?

Er bestaat voor dit ras geen voorgeschreven lijst, en dat is geen nalatigheid van ons maar een vaststelling. Geen van de drie rasstandaarden die wij lazen noemt één enkel onderzoek: geen heupen, geen ellebogen, geen ogen, geen DNA-test. Het wedstrijdreglement van de sport bevat in de tekst die wij konden uitlezen het Engelse woord dysplasia geen enkele keer. In de internationale databank van erfelijke aandoeningen heeft dit ras één dossier, de ziekte van Krabbe, en in geen van de drie varianten van dat dossier wordt het ras genoemd — de bestaande DNA-test is beschreven bij de cairnterriër en de west highland white terrier. Vraag daarom niet naar testcertificaten die niet bestaan, maar naar het nest: hoeveel pups geboren, hoeveel in leven, en wat de dierenarts van de fokker gecontroleerd heeft.

Waarom heet dit ras bluetick?

Naar de vacht. Alle drie de rasstandaarden die wij lazen vragen vrijwel woordelijk hetzelfde: een donkerblauw, dicht gespikkeld lichaam met zwarte vlekken van wisselende vorm op rug, oren en flanken, waarbij een volledig blauw gespikkeld lichaam de voorkeur krijgt boven lichte spikkeling en er meer blauwe spikkeling dan wit in de lichaamsvacht hoort te zitten. Tanaftekening boven de ogen, op de wangen, op de borst en onder de staart mag, en op voeten en onderbenen komt rode spikkeling voor. Opvallend genoeg is de erfelijkheid van juist dat spikkelpatroon niet opgehelderd: het dossier daarover in de internationale databank noemt twee spaniëlrassen, heeft geen variantentabel en vermeldt dat de sleutelvariant niet bekend is.

Mag ik een Amerikaanse hond met UKC-papieren invoeren?

Een hond invoeren en zijn stamboom laten erkennen zijn twee verschillende dingen. Over het invoeren zelf gaan de dierenartsenregels; over de papieren gaat de kennelclub. En daar zit het probleem: de Nederlandse kennelclub zet de United Kennel Club bij naam op haar lijst van afstammingsbewijzen die zij niet aanvaardt, met de zin “Een afstammingsbewijs dat is afgegeven door een organisatie die niet erkend is door de FCI accepteren wij niet!”. Juist die vereniging beheert dit ras en laat alleen bij haar ingeschreven honden toe tot haar wedstrijden. De American Kennel Club staat niet op die weigerlijst; voor Amerikaanse honden vraagt diezelfde organisatie een AKC-stamboom met het chipnummer, plus een Certified Pedigree en een Registration Certificate of Certified Export Pedigree. Wij konden de Belgische regels niet inlezen, dus leg deze vraag eerst aan de KMSH voor.