Cane Corso vs Dogo Argentino: maten, papieren, wet en gezondheid

Het verschil in één alinea

De Cane Corso is FCI-rasnummer 343, groep 2, sectie 2.1 — het molossertype — en komt uit Italië. De Dogo Argentino is FCI-rasnummer 292, groep 2, dezelfde sectie 2.1, en komt uit Argentinië. Ze staan dus in de officiële indeling vlak naast elkaar, veel dichter bij elkaar dan de dobermann en de rottweiler dat doen. Het verschil zit niet in de rubriek waarin ze geplaatst zijn, maar in wat er daarna in hun dossiers staat.

De korte samenvatting: de Corso is de zwaardere van de twee en heeft een werkproef in zijn nomenclatuur; de Dogo is de lichtere, heeft géén werkproef, en is volledig wit. Dat laatste is geen cosmetisch detail maar het belangrijkste gezondheidsgegeven van het hele ras. Bij de Corso gaat het gezondheidsverhaal over het skelet, de ogen en de levensduur; bij de Dogo over het gehoor.

En juridisch lopen ze volledig uiteen. De Dogo Argentino staat in Denemarken op de lijst van dertien verboden rassen en in het Verenigd Koninkrijk op de lijst van vijf verboden types. De Cane Corso staat op geen van beide lijsten — terwijl hij volgens zijn eigen rasstandaard de zwaarste van de twee is. Dat criterium verdient uitleg, en die komt achteraan in deze post.

Een recept tegenover een afstammingsverhaal

De historische rubriek van de Dogo-standaard is uitzonderlijk concreet voor een rasstandaard. Ze noemt één man: dr. Antonio Nores Martínez, chirurg, die het ras in de provincie Córdoba ontwikkelde en het type tegen 1947 stabiel had, het jaar waarin de standaard in Buenos Aires werd voorgesteld. Ze noemt ook de basis: de Oude Vechthond van Córdoba, zelf een kruising van bulldog en bull terriër, die vervolgens gekruist werd met de Engelse bulldog, de Duitse dog, de Pyrenese mastiff, de bull terriër, de boxer, de pointer, de dogue de Bordeaux en de Ierse wolfshond.

Dat is geen vage afstammingslegende maar een formule met negen ingrediënten en een datum. Je kan het nalezen in het officiële document dat het ras definieert. Weinig rassen hebben zo een papieren spoor, en het heeft een praktisch gevolg dat verder in deze post terugkomt: wie wil beslissen wat dit ras ooit was, hoeft het niet te reconstrueren uit oude schilderijen.

De Cane Corso-standaard doet het omgekeerde. Die zegt dat het ras afstamt van de oude Romeinse molosser, dat het vroeger over heel Italië voorkwam en uiteindelijk vooral in Apulië en de omliggende zuidelijke streken overleefde, en dat de naam uit een Latijns woord komt dat beschermer of bewaker van het erf betekent. Over wanneer het ras erkend werd of wat er na die inkrimping met de populatie gebeurd is, zegt de standaard niets. Dat zwijgen is zelf informatie: de officiële tekst legt geen enkele moderne fokkerijbeslissing vast.

De erkenningsdatums staan omgekeerd

Hier komt de eerste omkering, en ze is in twee klikken te controleren in de FCI-nomenclatuur. De Dogo Argentino — het ras dat in de twintigste eeuw door een met naam bekende arts is samengesteld — werd op 31 juli 1973 definitief door de FCI aanvaard. De Cane Corso, het ras dat zijn geschiedenis bij de Romeinen begint, werd pas op 21 mei 2007 definitief aanvaard. Vierendertig jaar later.

Dat verschil is niet alleen een anekdote. Een ras dat sinds 1973 een internationaal erkende standaard heeft, heeft ook sinds 1973 een internationaal gecontroleerde stamboekpopulatie, met alle registratie en keuringsgeschiedenis die daarbij hoort. Bij de Corso loopt die erkende periode nu negentien jaar. Dat is kort voor een ras waarvan de standaard de oudheid als startpunt neemt, en het verklaart deels waarom er over de Corso minder gegevens bestaan dan je bij zo een bekend ras zou vermoeden.

De leeftijd van de geldende tekst loopt dan weer de andere kant op: de Dogo-standaard dateert van 10 november 2011, die van de Corso van 25 september 2023. De Italiaanse tekst is dus de recentste, de Argentijnse de oudste. Dat merk je aan wat erin staat, en nergens zo duidelijk als bij de oren — daar komen we in de sectie over kleur en uiterlijk op terug.

De maten naast elkaar: de Corso is de zwaarste van de twee

Bij deze twee rassen is de hond die er het massiefste uitziet niet de zwaarste. De Dogo valt op door zijn spiertekening, maar de standaarden zetten de Corso hoger op de weegschaal. De Cane Corso meet 64 tot 68 cm bij reuen en 60 tot 64 cm bij teven, met een tolerantie van 2 cm naar boven of onder, en weegt 45 tot 50 kg als reu en 40 tot 45 kg als teef. De Dogo Argentino meet 60 tot 68 cm bij reuen en 60 tot 65 cm bij teven, en weegt ongeveer 40 tot 45 kg als reu en 40 tot 43 kg als teef.

Een Corsoreu zit dus aan de bovenkant vijf kilo boven een Dogoreu, en de ondergrens van de Corso (45 kg) is precies de bovengrens van de Dogo. In schofthoogte overlappen ze bijna volledig. Wie denkt dat de Dogo de massievere is, verwart spiertekening met massa: de Dogo-standaard beschrijft een mesomorfe, atletische hond, terwijl de Corso-standaard een romp vraagt die ongeveer 11 % langer is dan de hond hoog is.

Een opmerking die hier thuishoort: de raspagina’s op deze site geven voor beide rassen ruimere en onnauwkeurige marges — bij de Corso 36 tot 50 kg en 58 tot 71 cm, bij de Dogo 36 tot 45 kg en 58 tot 69 cm. De FCI-cijfers hierboven zijn de juiste referentie, en de rasdossiers worden in de volgende verrijkronde bijgewerkt.

Wat de twee standaarden over gedrag zeggen

Een rasstandaard is geen karaktertest, maar het is het enige officiële document waarin staat welk gedrag een ras hóórt te hebben. En hier is het verschil in lengte opvallend. De Cane Corso krijgt één regel: bewaker van eigendom, familie en vee, uiterst beweeglijk en reactief. Dat is alles. Over hoe die hond zich tegenover mensen buiten het gezin moet gedragen, zegt de rubriek niets.

De Dogo-standaard besteedt er een alinea aan, en het is een opmerkelijke alinea voor een ras met deze reputatie. Hij moet stil zijn en niet blaffen terwijl hij een spoor volgt, hij heeft een fijne neus en een uitstekend speurvermogen, hij is behendig, krachtig, stevig en bijzonder moedig — en dan komt de zin die zelden geciteerd wordt: hij mag nooit agressief zijn tegenover mensen, en hij hoort zijn aanhankelijkheid zonder voorwaarden te geven.

Beide standaarden diskwalificeren bovendien agressieve en overdreven schuwe honden, en elke hond met duidelijke lichamelijke of gedragsmatige afwijkingen. Dat is bij deze twee rassen meer dan een formaliteit: het betekent dat afwijkend gedrag in de officiële tekst een fokkerij- en opvoedingsprobleem is en geen rastypisch kenmerk. Wat die basis in de praktijk vraagt, staat in ons stappenplan over puppy socialiseren; de gezinskant ervan werkten we uit in de post over hond en kinderen.

De werkproef: de jachthond heeft er geen, de erfbewaker wel

In de FCI-nomenclatuur staat bij elk ras of het onderworpen is aan een werkproef. Dat is geen keurmerk van gehoorzaamheid maar een voorwaarde: bij een ras met werkproef moet een hond een praktische proef afleggen voordat hij de hoogste titels kan halen, en dat houdt de selectie op gedrag en gebruik mee in beeld. De Cane Corso staat genoteerd als onderworpen aan een werkproef. De Dogo Argentino staat genoteerd als niet onderworpen aan een werkproef, en zijn standaard schrijft dat ook letterlijk zo.

Dat is de tweede omkering, en het is de vreemdste van de vier. Het ras waarvan de standaard een werkbeschrijving geeft — stil op het spoor, fijne neus, uitstekend speurvermogen — heeft geen proef die dat werk nakijkt. Het ras dat in één regel als erfbewaker beschreven staat, heeft er wel een. Wie bij de Dogo iets over neuswerk of jachtgedrag wil weten, moet het dus van de fokker horen en kan het niet uit een keuringsresultaat lezen.

Praktisch gezien verandert dat weinig aan het leven van een gezinshond, en veel aan wat je van een stamboom mag verwachten. Een Dogo-stamboom vertelt je iets over afstamming en exterieur, niet over werkeigenschappen. Bij de Corso kan een fokker je wel resultaten van een proef voorleggen. Of dat in België ook echt gebeurt, is een vraag die je aan de fokker hoort te stellen; onze checklist voor een erkende fokker in Vlaanderen zet de vragen op een rij die daarbij horen.

Kleur: een gesloten lijst tegenover één eis

De kleurenrubriek van de Cane Corso is lang en limitatief. Toegelaten zijn zwart, loodgrijs, slategrijs, lichtgrijs, lichtfawn, donkerfawn, hertenrood en donker tarwekleur, plus zwart gestroomd en grijs gestroomd, waarbij de fawn strepen bij gestroomde honden in verschillende tinten mogen voorkomen. Bij fawn en gestroomde honden mag het zwarte of grijze masker op de snuit niet boven de ooglijn uitkomen. Een kleine witte vlek op de borst, op de toppen van de tenen en op de neusbrug is aanvaardbaar; kleuren die niet in de lijst staan en grote witte vlekken zijn diskwalificerend.

De kleurenrubriek van de Dogo Argentino bestaat uit twee woorden: volledig wit. Daarna volgt één toegeving: er mag precies één zwarte of donkere vlek op de schedel staan, eventueel op één oor of rond één oog, in verhouding tot de kop en niet groter dan 10 % ervan. Meer dan één vlek op de kop is diskwalificerend, en vlekken op de rest van de vacht ook.

Bij de oren zie je waar de leeftijd van de twee teksten vandaan komt. De Corso-standaard van 2023 beschrijft de oren als driehoekig, hangend, middelgroot en ongecoupeerd. De Dogo-standaard van 2011 beschrijft gecoupeerde oren nog als een reële variant, met de regel dat ze rechtop, driehoekig en niet langer dan 50 % van de voorrand van het natuurlijke oor moeten zijn. In België is oorcouperen verboden sinds 2001; wat dat concreet betekent voor een hond met gecoupeerde oren, werkten we uit in de vergelijking tussen dobermann en rottweiler.

Wit is in dit ras niet alleen een kleur

Dat “volledig wit” is het belangrijkste gezondheidsgegeven van de Dogo Argentino, en het staat in zijn eigen standaard als een vereiste. De koppeling tussen witte pigmentatie en aangeboren doofheid is bij honden goed beschreven: de piebald-aanleg is gekarteerd op het pigmentatiegen MITF op chromosoom 20, en de Amerikaanse overzichtssite over doofheid bij honden van de universiteit van Louisiana zegt uitdrukkelijk dat nog niet opgehelderd is hóe die pigmentatiegenen tot doofheid leiden. Het verband is vastgesteld, het mechanisme niet.

Hoe groot dat probleem bij dit ras is, werd in 2021 gemeten. George M. Strain publiceerde in Veterinary Record (188(9), doi 10.1002/vetr.299) een retrospectief onderzoek waarin 811 Dogo Argentinos met een BAER-test op hun gehoor onderzocht werden. De uitslag: 74,23 % hoorde met beide oren, 20,35 % was aan één oor doof en 5,43 % aan beide. Samen is dat 25,77 % — ongeveer een kwart van de onderzochte populatie was doof aan één of beide oren.

Dan is er nog de rubriek diskwalificerende fouten van de Dogo-standaard, en daar staat doofheid tussen. De officiële tekst van het ras noemt dus een aandoening een fout die de hond van de keuring houdt, terwijl de oorzaak van die aandoening in dezelfde tekst als eis staat. Dat is geen tegenstrijdigheid in juridische zin — een standaard mag een hond uitsluiten op wat hij mankeert — maar het is wel een opvallende manier om een probleem te behandelen.

De kopvlek: het kenmerk dat de standaard begrenst

Het onderzoek van Strain keek niet alleen hoeveel honden doof waren, maar ook of iets aan de buitenkant ermee samenhing. Er werden vier kenmerken bijgehouden: geslacht, iriskleur, de aanwezigheid of afwezigheid van een kopvlek, en het gehoor van de ouders. Met geslacht was geen verband. Het gehoor van de ouders kon niet beoordeeld worden omdat er te weinig honden met een eenzijdig dove ouder in de gegevens zaten.

De twee kenmerken die wél iets gaven, zijn precies de twee die de rasstandaard afkeurt of beperkt. Honden zónder kopvlek bleken significant vaker doof dan honden mét een kopvlek. En honden met een blauw oog kwamen op hogere percentages uit dan bruinogige honden — al schrijft Strain daar zelf bij dat de steekproef daarvoor te klein was om de toets betrouwbaar te noemen, dus dat tweede verband is niet hard. De kopvlek is dat wel.

Zet dat naast de standaard, en je ziet een ongemakkelijke uitkomst. Die kopvlek mag er zijn, maar hij mag niet groter zijn dan 10 % van de kop en er mag er maar één van zijn — de tekst behandelt hem als iets wat getolereerd wordt, niet als iets wat gewenst is. Een blauw oog is zelfs volledig diskwalificerend. Het kenmerk dat in dit onderzoek met beter gehoor samenhangt, is in de rasnorm dus de minst gewaardeerde variant.

Hoe groot is eenzijdige doofheid als probleem?

Van die 25,77 % is het grootste deel eenzijdig: ongeveer één op de vijf honden in het onderzoek hoorde met één oor niet. Dat is het cijfer dat in de praktijk het meeste uitmaakt, en niet omdat het de ernstigste vorm is — een hond met één werkend oor leeft een normaal leven, loopt gewoon mee en reageert op zijn naam. Het maakt uit omdat je het thuis niet vaststelt.

Een tweezijdig dove pup valt vroeg of laat op: hij schrikt niet van geluid, reageert niet op een fluitje en wordt wakker van beweging in plaats van van stemmen. Een eenzijdig dove pup gedraagt zich als een horende pup. Een hond met één werkend oor kan de richting van een geluid niet goed bepalen: daarvoor is het verschil tussen wat beide oren opvangen nodig. Hij kijkt dus de verkeerde kant op als je hem roept, en in drukte reageert hij trager. Dat lijkt op onoplettendheid of op een trainingsprobleem.

Voor een gezinshond heeft dat vooral gevolgen voor de verwachtingen die je van je training hebt: een hond die je roep niet goed lokaliseert, is geen hond die je commando negeert. Voor een fokker heeft het zwaardere gevolgen, want eenzijdig dove honden worden anders ongemerkt ingezet in de fokkerij. In beide gevallen is er maar één manier om het te weten, en dat is een meting.

Wat de BAER-test in de praktijk is

BAER staat voor brainstem auditory evoked response: er wordt gemeten of het signaal van het oor de hersenen bereikt. Volgens de Belgische dierenkliniekgroep AniCura, die de test aanbiedt, kan aangeboren doofheid vanaf een leeftijd van zes weken vastgesteld worden, omdat de aandoening zich tussen ongeveer vier en zes weken ontwikkelt. De dierenarts bekijkt eerst de oren op ontsteking, oorsmeer en de toestand van het trommelvel.

Daarna worden elektroden op de oren en de kop geplaatst en worden er via een oortelefoon klikken aangeboden, van 70 dB — vergelijkbaar met een stofzuiger — tot 90 dB. De hond krijgt een lichte sedatie wanneer het oor er bij inspectie normaal uitziet, om de betrouwbaarheid van de meting te verhogen. De test geeft per oor een uitslag, en dat is precies wat je thuis niet kan nabootsen.

Twee praktische punten uit die bron. Niet elke dierenarts voert de test uit, omdat er specifieke opleiding en apparatuur voor nodig zijn — je zoekt dus gericht een praktijk die hem aanbiedt. En AniCura noemt de test voor bepaalde rassen verplicht, met name voor de bull terriër en de dalmatiër. Over de Dogo Argentino zegt die pagina niets, en dat is opvallend gezien het volgende punt.

De maatstaf: de dalmatiër, en een eerlijke kanttekening

Om te weten of een kwart veel is, heb je een referentie nodig. Die bestaat: het ras dat in de literatuur over pigmentgebonden doofheid als maatstaf dient, is de dalmatiër. In het gegevensbestand dat Strain op de website van de universiteit van Louisiana publiceert, zijn 6.249 dalmatiërs getest, waarvan 72,0 % met beide oren hoorde, 20,8 % aan één oor doof was en 7,3 % aan beide — samen 28,0 %.

In diezelfde tabel staan 736 Dogo Argentinos met 20,9 % eenzijdig en 5,6 % tweezijdig, samen 26,5 %. Het Dogo-cijfer ligt dus vlak onder dat van het ras dat als schoolvoorbeeld van dit probleem geldt. En de verdeling loopt gelijk: het eenzijdige deel is bij de dalmatiër bijna drie keer en bij de Dogo bijna vier keer zo groot als het tweezijdige.

De eerlijke kanttekening erbij: Strain markeert zijn eigen Dogo-regel in die tabel als een steekproef die te klein is om de percentages betekenisvol te noemen, terwijl hij in de peer-reviewed publicatie van 2021 met 811 honden wél percentages geeft. De twee bronnen komen op bijna hetzelfde uit (26,5 % en 25,77 %), dus de orde van grootte staat vast. Wat niet vaststaat, is een exact cijfer voor Belgische Dogos: hier is dit nooit gemeten.

DSRA: het syndroom dat in 2021 bij de Cane Corso een naam kreeg

De Cane Corso heeft ook een aandoening die bijna alleen bij hem beschreven is, maar ze is van een heel andere soort. In september 2021 publiceerden Christen en collega’s in Genes (12(10):1497, doi 10.3390/genes12101497) de genetische oorzaak van wat zij dental-skeletal-retinal anomaly of DSRA noemen: een splice-defect in het gen MIA3, een deletie van twee basenparen aan de 5’-splice-site van intron 9, die ervoor zorgt dat twee exonen overgeslagen worden. De overerving is autosomaal recessief.

Het beeld bij een aangetaste pup bestaat uit drie dingen samen. De tanden — zowel de melktanden als de blijvende — zijn brokkelig en doorschijnend, met bruine of roze verkleuring en emaildefecten op meerdere plaatsen. Het skelet blijft achter: de pup is klein in vergelijking met zijn nestgenoten, groeit onevenredig en heeft korte, gebogen poten. En in beide ogen treden retinale veranderingen op die als progressieve retina-atrofie geclassificeerd werden, met verlies van zicht tot gevolg. In de publicatie staat een aangetaste hond van vijf maanden.

Het onderzoek zelf is klein: achttien aangetaste Cane Corso’s, en de variant werd bij veertig honden van het ras genotypeerd. Wat het sterk maakt, is de negatieve controle — de variant kwam in geen van de 789 controlegenomen van wolven en andere hondenrassen voor. Een frequentiecijfer voor de rasbevolking geven de auteurs niet; wie dat ergens leest, leest iets wat niet uit deze publicatie komt. Hun eigen besluit is praktisch: een gentest kan dragers aanwijzen, en daarmee kan een fokker voorkomen dat er nog aangetaste pups geboren worden.

CMR1: de oogtest die naast DSRA in de Corso-fiche staat

Naast DSRA staat er in het Vlaamse dossier van de Cane Corso nog een oogaandoening: canine multifocal retinopathy type 1, kortweg CMR1. De oorzaak is een puntmutatie in het gen BEST1, ook bekend als VMD2, dat het eiwit bestrofine aanmaakt; de variant c.73C>T zet een vroegtijdig stopcodon op positie 25. Ook deze aandoening is autosomaal recessief: alleen honden met twee kopieën zijn aangetast, dragers hebben geen klachten.

Het beeld is anders dan bij DSRA en begint vroeger. Er ontstaan in beide ogen rozegrijze letsels in het netvlies, verschillend van grootte en vorm, meestal voor de leeftijd van vier maanden. Die letsels horen bij atrofie van het pigmentepitheel en beschadigen het zicht; volledige blindheid komt doorgaans pas op hogere leeftijd. De aandoening wordt beschreven bij een reeks zware rassen — Pyrenese berghond, Engelse mastiff, bullmastiff, Cane Corso, dogue de Bordeaux, Engelse en Amerikaanse bulldog en de perro de presa canario — en bij de Australische herder.

Ook hier geldt dezelfde beperking als bij DSRA: er is geen publiek cijfer over hoe vaak de variant in de Cane Corso-populatie voorkomt, in België noch elders. Wat je wél weet, is wat de test doet. Hij vertelt je of een pup twee kopieën heeft, één of geen. Dat is bruikbare informatie bij een nestkeuze en nutteloos als argument om een ras af te schrijven.

De twee Vlaamse fokprogrammafiches naast elkaar

Beide rassen staan op de lijst van goedgekeurde Vlaamse fokprogramma’s, die intussen rond de 212 ingangen telt. Voor de Cane Corso vraagt de fiche — laatst bijgewerkt op 18 juli 2026 — zes verplichte onderzoeken: CMR1 (BEST1, c.73C>T), degeneratieve myelopathie (SOD1, c.118G>A), DSRA (MIA3, c.3822+3_3822+4del), elleboogdysplasie, heupdysplasie en schouderdysplasie. Aanbevolen zijn er twee: de oogtest crd4 (RPGRIP1) en een algemeen oogonderzoek.

Voor de Dogo Argentino vraagt de fiche — laatst bijgewerkt op 30 mei 2025 — drie verplichte onderzoeken: doofheid via BAER, elleboogdysplasie en heupdysplasie. Aanbevolen is er één: degeneratieve myelopathie. En dat is het punt waar deze vergelijking haar scherpste vorm krijgt. De enige van de twee fiches met een gehoortest is die van het ras waar doofheid een kwart van de populatie raakt, en die test is daar verplicht gemaakt. Dat is een fiche die precies op het grootste probleem van het ras ingrijpt.

Wat de kosten betreft loopt het nauwelijks uiteen. Op de tarieflijst van het Centre Vétérinaire Universitaire van Luik, stand januari 2026 met een indexering van 2 % vanaf 9 februari 2026, kost de officiële dysplasiescreening van heupen en ellebogen €204 en die van heupen, ellebogen en schouders €220, telkens zonder sedatie. De Corso-fiche vraagt dus de duurdere van de twee pakketten plus drie DNA-tests, de Dogo-fiche de goedkopere plus een BAER-meting waarvan op die lijst geen publieke prijs staat. Het bredere kostenplaatje van een hond in België zetten we in een aparte post uiteen.

Levensduur: 8,1 jaar, en het ras dat niet in de tabel staat

De vierde omkering is de hardste, en ze komt uit de grootste levensduurstudie die er over hondenrassen bestaat. McMillan en collega’s publiceerden in 2024 in Scientific Reports (14:531, doi 10.1038/s41598-023-50458-w) een analyse van 584.734 Britse honden, waarvan 284.734 overleden, verzameld uit achttien bronnen en uitgesplitst over 155 erkende rassen plus een groep kruisingen. De mediane levensverwachting over alle honden kwam op 12,5 jaar.

De Cane Corso komt in die studie uit op een mediane levensduur van 8,1 jaar, met een hazard ratio van 2,4 (95 %-BI 2,0-3,0) — dat plaatst hem bij de rassen met het hoogste risico op vroege sterfte. Het betrouwbaarheidsinterval rond die mediaan is wel breed (6,5 tot 9,5 jaar bij 202 honden waarvan 101 overleden), dus het exacte getal moet je met die marge lezen. De richting is daarmee niet in twijfel: ter vergelijking haalt de rottweiler in dezelfde tabel 10,6 jaar, de mastiff 9,0 jaar en de boxer 11,3 jaar. In de fylogenetische analyse valt de Corso in een groep met de presa canario en de Napolitaanse mastiff.

De Dogo Argentino staat in die tabel van 155 rassen niet. Dat is geen weglating maar een gevolg van de drempel: een ras werd alleen opgenomen met meer dan twintig levende én meer dan twintig overleden honden in het bestand. In een Brits bestand van 584.734 honden haalt het ras die drempel niet, wat logisch is in een land waar het verboden is. Het ras dat op twee verbodslijsten staat, heeft dus geen Brits levensduurcijfer; het ras dat op geen enkele van die twee lijsten staat, heeft het slechtste cijfer van de twee.

De verbodslijsten: wie staat erop, en op welk criterium

Denemarken verbiedt sinds 2010 het houden en fokken van dertien rassen, op grond van de artikelen 1a en 1b van de Deense hondenwet: pitbullterriër, tosa inu, Amerikaanse staffordshireterriër, fila brasileiro, Dogo Argentino, Amerikaanse bulldog, boerboel, kangal, Centraal-Aziatische, Kaukasische en Zuid-Russische herdershond, tornjak en sarplaninac. Kruisingen met een van die rassen vallen er ook onder, en om aan te tonen dat je hond niet verboden is, lever je papieren over de ouders — uiterlijk of gedrag volstaat niet. Doorreizen mag, zolang de hond in het voertuig blijft.

In het Verenigd Koninkrijk gaat het om vijf verboden types: pitbullterriër, Japanse tosa, Dogo Argentino, fila brasileiro en de XL bully. Daar werkt de wet anders: of je hond een verboden type is, hangt volgens de overheidspagina af van hoe hij eruitziet en niet van zijn rasnaam of stamboom. Een deskundige van politie of gemeente beoordeelt dat. De sanctie is een onbeperkte boete, tot zes maanden gevangenisstraf of beide, met vernietiging van de hond; wie een hond heeft die niet als gevaarlijk beoordeeld wordt, kan via een uitzonderingscertificaat in het register van vrijgestelde honden belanden.

De Cane Corso staat op geen van beide lijsten. En het criterium dat de Dogo erop zet, is niet zijn gewicht — want dat is het lagere van de twee — maar zijn afstamming: zijn eigen rasstandaard noemt de Oude Vechthond van Córdoba, een kruising van bulldog en bull terriër, als basis van het ras. Die geschreven formule is precies het soort afstamming waar deze wetten op mikken, en de Corso heeft er geen. In België bestaat er geen federale lijst van verboden rassen; wat hier wél geldt en wat een burgemeester kan beslissen, zetten we uiteen in de post over de Vlaamse regelgeving. Over de grens gaan met zo een hond is een apart verhaal, en dat staat in onze reisgids.

Welke van de twee past bij jou?

Beide rassen vragen hetzelfde van een eigenaar: ervaring, een rustige en consequente aanpak, een brede socialisatie in de eerste maanden, en de bereidheid om een hond van veertig tot vijftig kilo zijn hele leven te kunnen houden. Geen van beide is een eerste hond. Wie dat vertrekpunt niet heeft, hoeft de rest van deze afweging niet te maken.

Kies je toch tussen de twee, dan beslissen drie praktische dingen. Reis je met je hond of twijfel je of je ooit naar het buitenland verhuist, dan is de Dogo Argentino de hond met het papieren risico — hij is in minstens twee Europese landen verboden en in het Verenigd Koninkrijk beoordeelt men hem op uiterlijk, niet op stamboom. Wil je dat risico niet, dan valt hij weg. Neem je hem wél, dan hoort een BAER-uitslag per oor bij de papieren van de pup, net zoals de Vlaamse fiche dat van de fokker vraagt.

Gaat je voorkeur naar de Cane Corso, dan is het cijfer waar je rekening mee houdt die 8,1 jaar mediane levensduur, met de brede marge die erbij hoort. Vraag bij een nest naar de drie DNA-uitslagen (CMR1, DSRA en degeneratieve myelopathie) en naar de screening van heupen, ellebogen én schouders — dat is precies wat het Vlaamse fokprogramma van een fokker vraagt, dus een fokker die ermee werkt kan ze voorleggen. Een fokker die geen van die zes kan laten zien, fokt buiten het goedgekeurde programma, en dat is bij deze twee rassen het verschil dat het meeste uitmaakt.

Bekijk deze rassen

Lees ook

Veelgestelde vragen