Belgische hondenrassen: de 11 rassen van eigen bodem op een rij

Elf rassen van eigen bodem — en de Vlaming heeft er geen enkele in huis

Begin bij de nuchtere vaststelling. Vlaams minister van Dierenwelzijn Ben Weyts maakte in februari 2026 de registratiecijfers van DogID bekend: in 2025 werden er 71.724 honden nieuw geregistreerd, en eind 2025 stonden er 1.384.763 honden in de Vlaamse databank. De vijf meest voorkomende inschrijvingen waren de straathond — de kruising, officieel geregistreerd als Canis vulgaris — gevolgd door de teckel, de chihuahua, de labrador retriever en de poedel. Geen enkel Belgisch ras in de top vijf, en ook daarbuiten haalt geen enkel Belgisch ras de cijfers van de drie kleine gezelschapsrassen die de lijst domineren.

Internationaal is het beeld hetzelfde, met één uitzondering. In de populariteitsranglijst die de American Kennel Club begin 2026 publiceerde over het jaar 2025, staat de belgian malinois — onze mechelaar — op plaats 32 van ruim tweehonderd rassen. Daarna volgt een lange stilte: de brussels griffon staat 82ste, de bouvier des flandres 100ste, de schipperke 110de, de belgian tervuren 115de, de belgian sheepdog — bij ons de groenendaeler — 120ste, en de belgian laekenois 196ste. De papillon (42ste) en de bloedhond (59ste) doen het beter, maar bijna niemand herkent die twee als Belgisch.

Die ene uitzondering vertelt het hele verhaal. België heeft niet elf rassen geëxporteerd; het heeft er één geëxporteerd, en het had er tien die stilaan uit het zicht verdwijnen. Dat is geen sentimentele vaststelling maar een fokkerijtechnische: rassen met een kleine, gesloten populatie verliezen genetische variatie, en die variatie krijg je niet terug.

• FCI-groep 1, sectie herdershonden: belgische herdershond (standaard 15, met vier variëteiten) en schipperke (83) — die laatste staat officieel bij de herders, hoe klein hij ook is.
• FCI-groep 1, sectie veedrijvers: bouvier des flandres (191, met België en Frankrijk als herkomstland) en bouvier des ardennes (171).
• FCI-groep 6 (lopende honden en speurhonden): chien de saint-hubert, bij ons de bloedhond (84).
• FCI-groep 9 (gezelschapshonden), sectie Kleine Belgische honden: griffon bruxellois (80), griffon belge (81), petit brabançon (82).
• FCI-groep 9, met Frankrijk als mede-herkomstland: continentale dwergspaniël — papillon en phalène (77) — en de bichon frisé (215).

Wat er in de stamboeken staat: de helft van de Belgische rassen is genetisch versmald

In 2016 publiceerde een onderzoeksgroep van de KU Leuven rond Katrien Wijnrocx, Liesbeth François, Anneleen Stinckens, Steven Janssens en Nadine Buys een studie in het Journal of Animal Breeding and Genetics met een titel die geen interpretatie nodig heeft: "Half of 23 Belgian dog breeds has a compromised genetic diversity". De onderzoekers combineerden twee methodes die zelden samen gebruikt worden: een stamboomanalyse op de gegevens van de Belgische kennelclub en een moleculaire analyse met microsatellietmerkers, zodat de papieren afstamming en het werkelijke DNA elkaar konden controleren.

De cijfers lopen ver uiteen. De inteeltcoëfficiënten van de drieëntwintig onderzochte rassen schommelden tussen 0,8 procent en 44,7 procent. De effectieve populatiegrootte — het aantal dieren dat je genetisch gesproken echt overhoudt, niet het aantal dat er rondloopt — lag naargelang het ras en de rekenmethode tussen 3,2 en 829,1. De gemiddelde waargenomen heterozygositeit varieerde tussen 0,47 en 0,73. De conclusie van de auteurs: stamboom- en DNA-gegevens wijzen bij ongeveer de helft van de rassen op lage genetische diversiteit en op doorgemaakte flessenhalzen, en dat geldt vooral voor de inheemse Belgische rassen met een kleine populatie.

Om die getallen te plaatsen: in de fokkerijwetenschap geldt een effectieve populatiegrootte onder de vijftig al als kritiek, omdat de inteelt dan per generatie sneller stijgt dan selectie kan compenseren. Een waarde van 3,2 betekent in de praktijk dat vrijwel elke dekking tussen verwanten gebeurt, of je het op papier ziet of niet. Dat is geen theoretisch probleem: het is precies de reden waarom je bij verschillende Belgische rassen dezelfde erfelijke aandoeningen ziet terugkomen, en waarom een DNA-test bij die rassen geen luxe is maar het minimum.

De belgische herdershond: één ras, vier variëteiten, twee werelden

De belgische herdershond is het bekendste Belgische ras en tegelijk het meest verwarrende, omdat er in de rest van de wereld niet over gesproken wordt als één ras. Het verhaal begint in 1891, toen de Club du Chien de Berger Belge werd opgericht om de inheemse herdershond te redden van het verdwijnen. Adolphe Reul, verbonden aan de veeartsenijschool van Cureghem, trok het veld in en vond honden die in vachttype en kleur enorm van elkaar verschilden, precies omdat er eeuwenlang op werk en niet op uiterlijk geselecteerd was. In 1892 kwam de eerste rasstandaard; Reuls team bracht honderdzeventien honden onder in aanvankelijk zes variëteiten.

Daarna volgde een eeuw van heen en weer. In 1905 werd kruisen tussen de variëteiten verboden. Na de Eerste Wereldoorlog werd dat verbod in 1920 opgeheven om inteelt tegen te gaan, en na de Tweede Wereldoorlog werd onderling kruisen in 1945 zelfs aangemoedigd om de populatie te herstellen. De huidige indeling met vier variëteiten dateert van 1956, en dat is ook de datum waarop de FCI de belgische herdershond definitief erkende onder standaardnummer 15.

Die vier variëteiten verschillen enkel in vacht en kleur. De groenendaeler heeft lang, egaal zwart haar en is genoemd naar het dorp Groenendaal, waar Nicolas Rose vanaf 1885 met zwarte langharige honden fokte. De tervuerense herder heeft dezelfde lange vacht in fauve met zwarte waas en gaat terug op de fokkerij van M. Corbeel in Tervuren. De mechelse herder is de kortharige in fauve met zwart masker, uit de streek rond Mechelen. De laekense herder is de ruwharige, genoemd naar het kasteeldomein van Laken.

Binnen de FCI en bij de Koninklijke Maatschappij Sint-Hubertus zijn dat vier variëteiten van één ras. De American Kennel Club behandelt ze als vier afzonderlijke rassen, en dat levert echte problemen op: een Europese groenendaeler kan pups met tervuerenkleur werpen, en die pups zijn in de Verenigde Staten niet zonder meer inschrijfbaar. De laekense herder is daarbij de zeldzaamste van de vier — de AKC erkende hem pas op 1 juli 2020 en spreekt zelf over ongeveer duizend exemplaren wereldwijd, met minder dan een dozijn fokkers in de Verenigde Staten. Wie een laekenois wil, moet dus rekenen op wachten en op reizen.

Mechelaar of groenendaeler: dezelfde stamboom, een totaal ander leven

Voor wie een Belgische herder overweegt, is de variëteit de minst belangrijke vraag. Wat telt, is de fokkerijlijn. De mechelaar is de laatste dertig jaar zo sterk op werk geselecteerd dat de honden uit sportieve en dienstlijnen een arbeidsbehoefte hebben die in een gemiddeld gezin niet te bevredigen is. De groenendaeler en de tervuerense herder zijn in dezelfde periode meer richting show en gezelschap geschoven en zijn daardoor voor de meeste mensen de realistischere keuze, al blijft het gevoelige, snel opladende karakter van de Belgische herder overeind.

De harde waarschuwing bij de mechelaar komt niet van ons maar uit de sector zelf. Ellen Van Krunkelsven van de Directie Hondensteun van de federale politie zei in 2023 in VRT NWS onomwonden dat je geen mechelaar als huishond moet nemen wanneer je overdag werkt, en dat de asielen er vol mee zitten. Dat is een uitspraak van iemand die letterlijk voor de kost met dit ras werkt. Wie het volledige verschil tussen de mechelaar en de duitse herder wil doorgronden, met de gezondheidscijfers en de fokkerijgeschiedenis erbij, vindt dat in onze vergelijking tussen de duitse en de mechelse herder.

Wat wél voor alle vier de variëteiten geldt: dit zijn honden die mentaal werk nodig hebben, geen uren rennen. Een Belgische herder die dagelijks zijn kop mag gebruiken — zoekwerk, gehoorzaamheidsoefeningen, apporteerspelletjes met regels — is rustiger in huis dan een Belgische herder die tien kilometer naast de fiets heeft gelopen. Dat onderscheid tussen fysieke en mentale belasting is bij dit ras geen nuance maar de kern van het samenleven.

De aandoening waar bijna niemand naar vraagt: maagkanker bij de Belgische herder

Dit is het meest onderschatte gezondheidsverhaal van de Belgische rassen, en het is stevig onderbouwd. Toen Noorse onderzoekers rond Silje Seim-Wikse in 2013 in Acta Veterinaria Scandinavica 19.715 histologisch bevestigde tumoren uit het Noorse kankerregister doorrekenden op rasvoorkeur voor maagcarcinoom, stonden er drie Belgische rassen in de top zes. De tervuerense herder kwam uit op een proportionele morbiditeitsratio van 56,1, de bouvier des flandres op 36,5 en de groenendaeler op 34,5. Ter vergelijking: de collie stond op 26,1, de standaardpoedel op 7,6 en de noorse elandhond op 6,1.

In januari 2025 kwam daar een Nederlandse studie bij die het van de andere kant benadert. Sandra Hugen, Cathy Limpens, Joris Robben, Hille Fieten en Paul Mandigers publiceerden in Veterinary Sciences een analyse van 338 Belgische herders met maagcarcinoom tegenover 159 controles. Het cumulatieve tienjaarsrisico voor honden geboren tussen 2000 en 2010 bedroeg 4,7 procent bij de tervuerense herder en 2,1 procent bij de groenendaeler, samen 3,8 procent. De erfelijkheidsgraad kwam uit op 0,53 met een standaardfout van 0,15 — volgens de auteurs een sterke genetische component. Nakomelingen met minstens één aangetaste ouder hadden een vijf keer zo hoge kans op maagcarcinoom, met een betrouwbaarheidsinterval van 2,4 tot 11,0.

Het addertje zit in de leeftijd. De mediane leeftijd bij overlijden was 9,0 jaar, met een spreiding van 4,4 tot 15,5 jaar. Dat is ná de fokcarrière: dertig procent van de aangetaste honden had al minstens één nest gehad voordat de diagnose viel. Een gezondheidsverklaring van een tweejarige dekhond zegt over dit probleem dus niets. Wat je als koper wél kunt doen, is vragen naar de grootouders en ooms en tantes van de pup — of die oud geworden zijn, en waaraan ze gestorven zijn. Dat is bij dit ras een relevantere vraag dan welke heupfoto er in de map zit.

Er is nog een tweede goed gedocumenteerd probleem in dezelfde rasgroep. Een Fins onderzoeksteam rond Eija Seppälä publiceerde in 2012 in PLOS ONE een genoomwijde associatiestudie op 307 Belgische herders (159 patiënten, 148 controles) en vond een nieuw epilepsielocus op chromosoom 37. Honden die homozygoot waren voor een risicohaplotype in het ADAM23-gen hadden de hoogste kans op epilepsie, met een odds ratio van 7,4 en een p-waarde van 6,28 maal tien tot de macht min elf. Idiopathische epilepsie komt bij rashonden algemeen bij een half tot één procent voor, maar bij sommige rassen loopt dat op tot twintig procent. Voor het ADAM23-haplotype bestaat inmiddels een commerciële DNA-test.

De twee bouviers: één wereldras en één dat bijna verdwenen was

De bouvier des flandres — de Vlaamse koehond — staat in de FCI-nomenclatuur onder nummer 191 met België én Frankrijk als land van herkomst, en dat is geen administratieve grap maar het resultaat van een echte ruzie. Rond 1912 en 1913 erkenden lokale kennelclubs elk hun eigen variant: de Paret, de Moerman (ook bekend als de Roeselaarse of Roulers) en de Briard-achtige. Dat onderlinge conflict hield de raserkenning jarenlang tegen. Pas in 1936 kwam er een gezamenlijke Frans-Belgische commissie die één standaard vastlegde, en de FCI nam die in 1965 over. De moderne populatie gaat voor een groot deel terug op Nic, een loopgravenhond uit de Eerste Wereldoorlog.

De bouvier des flandres is een imposante, rustige, zeer eigenzinnige hond met een ruwe dubbelvacht die om de zes tot acht weken getrimd moet worden. Er zijn twee gezondheidspunten die je bij dit ras expliciet moet aankaarten. Het eerste is de maagcarcinoomratio van 36,5 uit het Noorse register hierboven. Het tweede is erfelijke larynxparalyse: bij de bouvier des flandres wordt die veroorzaakt door verlies van motorneuronen in de nucleus ambiguus en overerft ze autosomaal dominant, waarbij de eerste verschijnselen doorgaans vóór de leeftijd van twaalf maanden opduiken. Een Britse studie uit 2024 vond voor het ras een levensverwachting van 11,3 jaar tegenover een gemiddelde van 12,7 jaar bij rashonden.

Het tweede Belgische bouvierras is een ander verhaal. De bouvier des ardennes (FCI 171) werd in 1923 gestandaardiseerd nadat Belgische shows aparte klassen voor trekhonden invoerden; hij ontstond na 1910 uit kruisingen om een middelgrote boerderijhond te krijgen. Toen de kleine Ardense landbouwbedrijven en hun melkveestapels verdwenen, verdween het ras met hen. De bouvier des ardennes werd voor uitgestorven gehouden tot enkele fokkers in 1985 nog een kleine restpopulatie ontdekten en met de originele standaard in de hand aan de heropbouw begonnen.

Dat werkte, maar de prijs staat in het DNA: de bouvier des ardennes geldt vandaag als een ras met een hoge inteeltgraad en een aangetaste genetische diversiteit, precies door die kleine uitgangspopulatie. Het is een ruwharige, ongepolijste boerenhond van ongeveer zestig centimeter en dertig kilo, soms staartloos geboren, afstandelijk tegenover vreemden en extreem gehecht aan zijn eigen mensen. Vanaf 1 oktober 2026 gelden er voor het ras in de Nederlandse fokkerij verplichte screeningen op heup- en elleboogdysplasie en een oogonderzoek volgens het ECVO-protocol — een eerste stap, in de woorden van de betrokken organisatie zelf.

De schipperke: het kleinste Belgische ras met het best opgeloste genetische probleem

De schipperke (FCI 83) is een compacte, zwarte, rechtopstaande hond van vijf tot negen kilo die eeuwenlang in Brusselse ambachtswijken en op binnenschepen als waker en rattenjager werkte. Het is geen kleine herder en al zeker geen schoothond: het is een terriërachtige waakhond in een klein jasje, met een stemgeluid en een waakzaamheid die daarbij horen. Wie een rustige kleine hond zoekt, zit hier verkeerd; wie een kleine hond met karakter en een lange levensverwachting zoekt, zit hier goed.

De schipperke verdient in dit overzicht een aparte plaats, omdat het ras laat zien hoe het wél kan. Het ras had een ernstige erfelijke stofwisselingsziekte: mucopolysacharidose type IIIB, de hondenversie van het syndroom van Sanfilippo. Karthik Raj, Matthew Ellinwood en Urs Giger beschreven in 2020 in Scientific Reports de onderliggende mutatie, een insertie in exon 6 van het NAGLU-gen, en publiceerden de resultaten van een screeningsprogramma over 3.219 schipperkes tussen 2003 en 2019. Van die honden was 1,5 procent — 48 dieren — homozygoot en dus aangetast, 23,6 procent — 760 dieren — drager, en 74,9 procent vrij. De frequentie van het mutante allel bedroeg 0,133.

Aangetaste honden ontwikkelen rond de leeftijd van twee jaar een langzaam verergerende ataxie en worden meestal vóór hun zesde levensjaar geëuthanaseerd. Dat is het soort ziekte waar geen behandeling voor bestaat. En precies daarom is de uitkomst van dat onderzoek zo opvallend: na het eerste screeningsjaar daalde het aantal aangetaste én dragende honden drastisch, omdat fokkers de test gingen gebruiken bij het samenstellen van hun combinaties. Eén DNA-test, consequent toegepast, heeft een ras van een dodelijke aandoening afgeholpen. Dat is de blauwdruk die de andere Belgische rassen nodig hebben — en de reden waarom je bij een schipperkepup zonder MPS IIIB-uitslag van beide ouders gewoon niet moet kopen.

Brussel in drie rassen: griffon bruxellois, griffon belge en petit brabançon

In FCI-groep 9 bestaat een sectie die letterlijk "Kleine Belgische honden" heet, en daar staan drie afzonderlijke rassen in die voor een buitenstaander dezelfde hond zijn. De griffon bruxellois (standaard 80) is ruwharig en roodbruin. De griffon belge (81) is ruwharig in zwart of zwart met roodbruin. De petit brabançon (82) is de kortharige van het trio. Drie standaardnummers, drie rassen, en in de praktijk drie vachtvarianten van hetzelfde Brusselse stadshondje dat oorspronkelijk in koetshuizen en stallen ratten ving.

Merk op hoe dat precies het omgekeerde is van wat er met de Belgische herder gebeurt. Bij de herder houdt België vier duidelijk verschillende honden bij elkaar als één ras, terwijl de Amerikanen ze splitsen. Bij de griffons splitst België drie bijna identieke honden in drie rassen, terwijl de American Kennel Club ze samenvoegt onder één naam, brussels griffon, die in 2025 op plaats 82 van de Amerikaanse populariteitsranglijst stond. Rasgrenzen zijn dus geen natuurwet maar een afspraak, en dat is nuttig om te weten wanneer een fokker je uitlegt dat iets "niet mag" volgens de standaard.

De praktische waarschuwing bij dit trio is kortsnuitigheid. De griffons en de brabançon hebben een ingekorte schedel met een opwaarts gerichte neus, en dat betekent hetzelfde risicoprofiel als bij de andere kortsnuitige rassen: benauwdheid bij inspanning en warmte, oog- en huidproblemen, en bij de teven een verhoogd risico op een moeilijke bevalling. Kijk bij een pup naar de neusgaten en laat je nooit vertellen dat snurken bij het ras hoort. Wat er bij kortsnuitige rassen precies mis kan gaan en welke cijfers daarachter zitten, staat uitgewerkt in onze vergelijking tussen de franse en de engelse bulldog.

De Belgen die niemand Belgisch vindt: bloedhond, papillon en bichon frisé

De chien de saint-hubert, bij ons de bloedhond, staat in de FCI-nomenclatuur onder nummer 84 met België als land van herkomst, definitief erkend op 12 augustus 1960, en hij is als speurhond onderworpen aan een werkproef. Het ras is genoemd naar de abdij van Saint-Hubert in de Ardennen, waar de monniken eeuwenlang speurhonden fokten en jaarlijks exemplaren aan het Franse hof leverden. De bloedhond is daarmee de directe voorouder van vrijwel elke moderne speurhond, en het is geen overdrijving dat dit het invloedrijkste Belgische ras ooit is.

Als huisgenoot is het een zware keuze: veertig tot vijftig kilo, traag, luidruchtig, kwijlend, en met een neus die het hele dier meesleept wanneer hij een spoor oppikt. Daar komt een concreet verzorgingspunt bij. In de grote Britse VetCompass-studie naar otitis externa bij 22.333 honden kwam de basset hound met een odds ratio van 5,87 als het meest oorgevoelige ras uit de bus, en hangoren verhoogden het risico algemeen met een factor 1,76. De bloedhond zit met zijn lange, zware hangoren en zijn diepe huidplooien in exact diezelfde categorie; hoe je die oren correct verzorgt zonder ze te overpoetsen, staat in ons artikel over oren schoonmaken bij de hond.

De twee laatste Belgen zijn de rassen waar het feestje van start gaat aan de café-toog. De continentale dwergspaniël, met zijn twee variëteiten papillon (rechtopstaande oren) en phalène (hangende oren), staat in de FCI-nomenclatuur onder nummer 77 met België en Frankrijk als herkomstlanden. En de bichon frisé, standaard 215, definitief erkend op 28 oktober 1959, heeft ook België en Frankrijk als land van herkomst. Dat zijn dus twee van de bekendste kleine gezelschapsrassen ter wereld, die officieel voor de helft Belgisch zijn en die vrijwel niemand zo benoemt. De papillon stond in 2025 op plaats 42 van de Amerikaanse ranglijst — hoger dan elk ander Belgisch ras op de bloedhond na.

De Belgen die het niet gehaald hebben

Het rijtje van elf is een momentopname, niet een eindstand. België had in het begin van de twintigste eeuw meer hondentypes dan het vandaag rassen heeft, en het verhaal van de bouvier laat mooi zien hoe dat werkt: de Paret en de Moerman waren afzonderlijke, door lokale clubs erkende varianten die in 1936 in één standaard verdwenen. Wat samengevoegd wordt, verdwijnt niet echt. Wat niemand samenvoegt, verdwijnt wel.

De duidelijkste verliezer is de Belgische mastiff, in het Frans de matin belge: een zware, kortharige trekhond die in de negentiende eeuw karren met melk, brood en koopwaar door Belgische straten trok. Toen het trekken met honden uit het straatbeeld verdween — en later ook wettelijk onmogelijk werd — verdween de reden voor het ras, en daarmee het ras zelf. Ook de Belgische staande hond, de braque belge, haalde de tweede helft van de twintigste eeuw niet.

Dat is geen nostalgische bijzaak. Het is de achtergrond waartegen je de cijfers van Wijnrocx en collega's moet lezen: bij een effectieve populatiegrootte van een paar eenheden is uitsterven geen abstract risico maar de standaardafloop, tenzij er iets gebeurt. Wat er moet gebeuren is bekend en niet ingewikkeld: fokkers die breder paren in plaats van naar de populairste dekhond te lopen, verplichte screening op de aandoeningen die we kennen, en kopers die naar die uitslagen vragen. Dat laatste is het enige onderdeel waar jij over gaat.

Een pup van een Belgisch ras kopen: wat je per ras moet vragen

Sinds het Vlaamse Fokkerijbesluit van 31 mei 2024 en de Vlaamse Codex Dierenwelzijn zijn de regels voor hondenkwekers in Vlaanderen aangescherpt: erkenning is verplicht vanaf drie nesten per jaar, pups mogen niet vóór de leeftijd van acht weken weg, en sinds 1 maart 2026 kunnen de sancties bij overtredingen oplopen tot honderdduizend euro. Dat is de bodem, niet de lat. Voor een ras met een smalle genetische basis is de vraag niet of de kweker erkend is, maar wat hij aan gezondheidsonderzoek kan laten zien. Onze checklist voor het vinden van een erkende fokker in Vlaanderen werkt daarvoor als basis; hieronder staat wat je per Belgisch ras daar bovenop moet vragen.

Reken tot slot op realistische bedragen. Een pup bij een serieuze Vlaamse fokker van een van deze rassen kost in de regel duizend tot tweeduizend euro, en bij de zeldzame rassen — de laekense herder en de bouvier des ardennes — is wachttijd normaler dan prijsonderhandeling. Een aanbod onder zevenhonderd euro voor een pup met stamboom is bij deze rassen een waarschuwingssignaal, geen koopje. Wat een hond daarna werkelijk kost over zijn hele leven, hebben we apart uitgerekend.

• Belgische herder, alle vier de variëteiten: vraag naar de doodsoorzaak en de leeftijd van de grootouders (maagcarcinoom manifesteert zich pas rond negen jaar) en naar de uitslag van de ADAM23-test voor epilepsie. Vraag ook expliciet of de lijn op werk of op show gefokt is.
• Bouvier des flandres: heupen en ellebogen, een oogonderzoek, en de vraag of er in de lijn larynxparalyse is opgetreden vóór de leeftijd van een jaar. De maagcarcinoomvraag geldt hier ook.
• Bouvier des ardennes: vraag de inteeltcoëfficiënt van de combinatie op — bij dit ras is dat de belangrijkste cijfer op tafel — plus HD-, ED- en ECVO-uitslagen van beide ouders.
• Schipperke: geen MPS IIIB-uitslag van beide ouders betekent geen pup. Vraag daarnaast naar patellaluxatie en schildklierwaarden.
• Griffon bruxellois, griffon belge en petit brabançon: laat de ouderdieren bewegen en luister naar hun ademhaling; vraag naar keizersneden in de lijn en naar oogonderzoek.
• Bloedhond: heupen en ellebogen, en een fokker die zonder blozen uitlegt hoeveel oorverzorging dit ras vraagt. Bij de papillon: patellaluxatie en gebitsonderzoek. Bij de bichon frisé: ogen, patella en de vraag hoe de pup op trimmen gewend is.

Bekijk deze rassen

Lees ook

Veelgestelde vragen